26 Μαρτίου 2011, Αγγλία.
Πριν καλά-καλά καταλάβω ποιά είμαι και τι κάνω σε αυτή τη ζωή συμμετείχα σε πορείες. Αρχικά ήταν οι πορείες της παιδικής μου ηλικίας με συνοδεία και ενθάρρυνση γονέων ενάντια στις Αμερικάνικες βάσεις της Σούδας. Μεγάλωσα, άσπρισαν τα μαλλιά μου (από τα 20) και οι βάσεις ακόμα εκεί είναι να μας θυμίζουν την Νατοϊκή συμμαχία και τα παρατράγουδά της. Η μάνα μου προχθές ως ενδο-ανταποκρίτρια μου ανακοινώσε στις τηλεφωνικές μας συνδέσεις ότι τα αεροπλάνα που πάνε και έρχονται στις βάσεις ακούγονται μέχρι το χωρίο, 40 χιλιόμετρα δυτικά της Σούδας. «Μέρα νύχτα πετάνε τα αναθεματισμένα και πάνε στου Καντάφι».
Πήγα και το 1992 στις πορείες για το ‘Μακεδονικό ζήτημα’. Άλλο φιάσκο, ακόμα να συνεννοηθούμε οι μεν με τους δε για το όνομα των Σκοπίων. Και ενώ εμείς στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε το κρυπτολεκτικό ΠΓΔΜ που γου δου μου, υπάρχουν ήδη παγκόσμιοι χάρτες και διεθνή συμβάντα που χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία.
Πήγα και ως φοιτήτρια στις αντιπολεμικές πορείες. Τη μια ήταν ο πόλεμος στη Σερβία και Κοσσυφοπέδιο, την άλλη το Αφγανιστάν, την άλλη το Ιράκ. Πόλεμοι κρυφοί και φανεροί γίνονται ακόμα.
Ήταν και οι πορείες ενάντια στις διασκέψεις των 8 ή των 20 πλουσιότερων χωρών. Δακρυγόνα, επεισόδια, πανικός. Άλλοτε έβγαζα φωτογραφίες, άλλοτε κρυβόμουν, άλλοτε απλά παρατηρούσα. Όλες οι πορείες είχαν περίπου την ίδια αρχή και το ίδιο τέλος. Η αρχή ήταν δυναμική και όμορφη. Πολλές φορές νέοι έπαιζαν μουσικές, τύμπανα, σφυρίχτρες. Νέοι, γέροι, παιδιά, σκυλιά, όλοι μαζί. Σχεδόν πάντα είχε ήλιο. Και όταν ψιλοβράδυαζε και οι συμμετέχοντες στις πορείες είχαν κουραστεί, τότε ερχόταν αυτοί με τις άγριες διαθέσεις. Ήταν πάντα εμφανές ότι ήταν επαγγελματίες προβληματοποιοί. Σκοπός τους ήταν να αμαυρώσουν την ειρηνική πορεία, να παίξουν το ρόλο του κακού, να ποζάρουν στους φωτογράφους, να χλευάσουν τους αστυνομικούς. Πάντα με εξόργιζαν οι καταλήξεις της κάθε πορείας. Και αφού είχα εισπνεύσει δακρυγόνα και είχα εκπνεύσει αγανάκτηση το βράδυ στις ειδήσεις έβλεπα μια άλλη πορεία. Όχι βέβαια την ειρηνική και χρονοβόρα πορεία που είχα πάρει μέρος, αλλά την ολιγόλεπτη βαβούρα εκεί προς το τέλος όπου κουκουλοφόροι (πληρωμένοι;) σπάγανε, καίγανε, και βιαιοπραγούσαν «ενώπιον των τηλεοπτικών συνεργείων».
Τελευταία πορεία που πήγα ήταν στις 9 Δεκέμβρη 2010 στο Λονδίνο . Ήταν μια πορεία διαμαρτυρίας για τον τριπλασιασμό των διδάκτρων. Τράβηξα μπόλικες φωτογραφίες, συνομίλησα με 15χρονα που αγωνιούν για το μέλλον τους σε μια χώρα όπου η εκπαίδευση περνάει από τράπεζα για δάνειο: Τα δίδακτρα για ένα πτυχίο θα είναι πλέον 27.000 λίρες Αγγλίας. Είδα και μανάδες που μου λέγανε ότι αυτές σπούδασαν δωρεάν το ‘80-90 και πως η εκπαίδευση γενικά θα έπρεπε να είναι δωρεάν. Κοκορευόμουν εγώ ότι στην Ελλάδα η εκπαίδευση είναι ακόμα δωρεάν (για πόσο ακόμα;).
Πρώτη φορά συμμετείχα σε πορεία εντός αγγλικού εδάφους και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από την αστυνομία τους. Αυτή η αγγλική ευγένεια σε σκλαβώνει. Χαιρόμουν που έβλεπα και τους Εγγλέζους να διεκδικούν επιτέλους τα αυτονόητα. Όλα καλά και ωραία μέχρι που ήρθαν οι έφιπποι. Αυτοί με τα τεράστια άλογα. Ένιωσα ότι ήταν ώρα να φύγω, φωτογραφίες είχα βγάλει, μια εικόνα την είχα σχηματίσει. Και έκανα το λάθος να κατευθυνθώ προς τους έφιππους. Από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα ενώπιον τεραστίων αλόγων. Σα να ήμουν σε μάχη του μεσαίωνα. Δεν είμαι και εξοικειωμένη με τα αγγλικά έθιμα και δεν είχα αίσθηση του κινδύνου. Ο πανικός με έκανε να ουρλιάζω, να φοβάμαι ότι θα ποδοπατηθώ, ότι οι οπλές των αλόγων θα χτυπήσουν το κεφάλι μου και άλλα μεσαιωνικά βασανιστήρια. Μέσα σε λίγα λεπτά οι έφιπποι αποφάσισαν να οπισθοχωρήσουν. Έτρεμα. Εγώ και άλλοι Άγγλοι που απλά παγιδεύτηκαν σαν και μένα. Παραπέρα οι γνωστοί έξω-πορειακοί είχαν αρχίσει το παιχνίδι τους. Φωτιές και φασαρίες. Μύριζε Ελλάδα. Χωρίς να το καταλάβω είχα γαντζωθεί σε ένα περβάζι. Ένας αστυνομικός μου έδωσε το χέρι του: «Come my Lady» μου λέει. Τον κοιτάω με απορία, αυτή η αγγλική ευγένεια που πριν θα μου τσάκιζε τα κόκκαλα τώρα με βοηθάει να κατέβω από εκεί που είχα καταλήξει. Άλυτος γρίφος αυτή η χώρα.
Όπως απομακρυνόμουν πια από την πορεία υποσχέθηκα να μην ξαναπάω ποτέ. Όρκο που είμαι σίγουρη ότι δεν θα τηρήσω.
Ακόμα και στην Αγγλία λοιπόν το τέλος μια πορείας είναι το ίδιο θλιβερό. Μετά από λίγο άκουσα ότι διαδηλωτές επιτέθηκαν στη βασιλική κούρσα όπου επέβαινε ο Κάρολος με την Καμίλλα. Ένιωσα μια σύγχηση. Από τη μία η βασιλική οικογένεια και ο σουρεαλισμός που κουβαλάει ο θεσμός εν έτει 2011 και από την άλλη τα 15χρονα που ίσως δε σπουδάσουν ποτέ. Τόση αδικία Θέ μου.
Πάντα υπάρχει ένας καλός λόγος για να διαμαρτυρηθείς. Ειδικά στους καιρούς μας. Δυστυχώς όμως αυτό που προβάλλεται στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες είναι πάντα τα τελευταία σκηνικά. Αυτά που μαυρίζουν την ημέρα, αυτά που στρέφουν την κοινή γνώμη εναντίων των διαδηλωτών. Και μετά όλοι μιλούν για κουκουλοφόρους, για μπάτσους κακούς και βίαιους - για αλήτες.
Πάντα και παντού τα ίδια. Και όμως σας διαβεβαιώ οτι εγώ που έχω πάει σε άπειρες πορείες είμαι άνθρωπος ήρεμος και οτι ποτέ μου δεν έχω παρεκτραπεί. Το ίδιο σας διαβεβαιώ και για τους φίλους μου. Και για τους φίλους των φίλων μου. Τα συμπεράσματα δικά σας. Να θυμάστε μόνο όταν βλέπετε ειδήσεις οτι αυτό που βλέπετε είναι μια προσπάθεια τύφλωσης σας.
Παρεπιμπτόντως σήμερα 26 Μάρτη δεν πήγα στην πορεία στο Λονδίνο. Θα ήθελα βέβαια να νιώσω τον παλμό της: εργάτες, υπάλληλοι, φοιτητές, μαθητές, μανάδες και πατεράδες ένωσαν τις φωνές τους ενάντια στις περικοπές της Αγγλικής κυβέρνησης. Είδα τα νέα βέβαια. Τα ίδια. Φωτογράφοι και εικονολήπτες εστιάζουν στα επεισόδια. Πόσο ίδια. Κάθε φορά. Αρνούμαι και αντιστέκομαι στις εικόνες που βλέπω. Δυστυχώς άλλη μια φορά τα μέσα μαζικής επικοινωνίας έγιναν μέσα μαζικής υστερίας και παρέληψαν να δείξουν την αρχή της πορείας. Τόσα χρόνια η ίδια ιστορία...
No comments:
Post a Comment