Μικρή ήμουν ρομαντική και αθώα. Οχι οτι έχω αλλάξει και πολύ, απλά τώρα οι ψευδαισθήσεις για εναν καλύτερο κόσμο έχουν αποκτήσει μια πικρή γεύση. Σπούδασα νομική στο ΑΠΘ γιατί πίστευα στη δικαιοσύνη και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Εκεί απο το πρώτο έτος ακόμα συνειδητοποίησα οτι ο χώρος της δικηγορίας και λοιπής νομικής καριέρας ανήκει στους ΔΑΠήτες, Πασπήτες, μακιγιαρισμένες κοπέλες, κουστουμαρισμένους νεανιές. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό μου στα ελάχιστα μαθήματα επιλογής που ξέφευγαν απο τα στεγνα νομικίστικα, όπως τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Δίκαιο Καταστάσεως Αλλοδαπών, τις Διεθνείς Σχέσεις, το Ανθρωπιστικό Δίκαιο. Σε αυτά έπερνα 10ρια. Στα υπόλοιπα συνήθως έπαιρνα 5ρια.
Έφτασε και η ώρα να κάνω την πρακτική μου. Μου άρεσε να συχνάζω στο στέκι μεταναστών στα Χανιά. Να ακούω τις ιστορίες τους. Με τα σπαστά ελληνικά τους. Απο που είχαν έρθει, πόσο είχαν περπατήσει, ποιούς άφησαν πίσω, τι ονειρεύονται. Με κάποιους νέους συναδέρφους ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία για δωρεάν συμβουλευτική νομικών θεμάτων σε μετανάστες και πρόσφυγες.
18 μήνες πρακτική, εξετάσεις και ήμουν πλέον δικηγόρος. Και ανέλαβα την πρώτη μου υπεράσπιση: ένας Βούλγαρος που κατηγορούνταν για απόπειρα κλοπής δύο δοχείων πετρελαίου. Το επαγγελματικό απόρρητο μου απαγορεύει να αποκαλύψω περαιτέρω λεπτομέρειες. Μπορώ όμως να πώ οτι ανεξάρτητα της ενοχής του πελάτη μου ή όχι, το στυγνό βλέμμα του δικαστή και η έκφραση της δυσπιστίας του, προοιώνιζαν μια απόφαση εις βάρος του. Ευάλωτος ο Βούλγαρος σε ένα σύστημα που τον απορρίπτει, που δεν τον πιστεύει, που τον απαξιώνει. Δύο δοχεία και μια υποψία θα τον οδηγούσαν στη φυλακή. Τελικά γλίτωσε τη φυλακή αλλά όχι την ενοχή, πήρε αναστολή. Και όταν η συνεδρίαση έλειξε μου είπε: ‘Ευαγγελία, σ’ευχαριστώ που μου φέρθηκες σαν άνθρωπος’. Έτρεμα από τη συγκίνηση και απο ένα αίσθημα αδικίας. Ακόμα και ένοχος να ήταν δεν του έπρεπε η φυλακή για δύο δοχεία πετρέλαιο!
Δεν με σήκωνε το κλίμα των δικαστηρίων. Η εμπάθεια μου επανήλθε, μαζί και ο ρομαντισμός και η αθωότητα. Και ο,τι έμαθα είπα να το ξεμάθω. Έτσι έφυγα για μεταπτυχιακό στη φωτογραφία με τις ευλογίες του ΙΚΥ. Απο το 2008 ζώ στην Αγγλία.
Κατα καιρούς μαθαίνω διάφορα σουρεαλιστικά νέα για την Ελλάδα. Και με πιάνει το νομικό μου δαιμόνιο. Όπως αυτό τώρα με το φράγμα στον Έβρο. Τι θα γίνει δηλαδή; ΄Εξω εσείς, μέσα εμείς; Και ποιοί είστε εσείς και ποιοι είμαστε εμείς; Σάμπως και εμείς κάποτε δεν υπήρξαμε πρόσφυγες; Και τώρα μετανάστες; Στην Αγγλία υπάρχουν κέντρα υποδοχής προσφύγων όπου κρατούν τους αιτούντες άσυλο μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής τους. Καμιά φορά για χρόνια. Σε κέντρα που θυμιζουν φυλακές. Και εμείς στην Ελλάδα θα υψώσουμε ένα φράγμα. Οπτικά έχει τις συμβολικές παραμέτρους του. Τείχη χτίζαν απο αρχαιοτάτων χρόνων για να μείνει ο εχτρός έξω. Τείχη χτίζουμε και εμείς οι Ευρωπαίοι. Στα μέσα και στα έξω μας. Και όμως οι πρόσφυγες του ’22 που ήρθαν απο απέναντι έφεραν μαζί τους και το δαιμόνιο του πρόσφυγα, του οδοιπόρου, του τυχοδιωχτη. Και υπήρξαν μια ωραιότατη τονωτική ένεση στο δυναμικό της Ελλάδας. Οι πρόσφυγες που έρχονται από την κατεστραμμένη Ανατολή (Ιράκ, Αφγανιστάν) δεν έχουν πολλές επιλογές. Είναι επικίνδυνο να παραμείνουν στη χώρα τους και το γεγονός αυτό τους δίνει το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο.
Κλείνοντας τις εθνικές μας πόρτες κινδυνεύουμε απο το κενό της αποστείρωσης, απο την ξενοφοβία, απο τη μονοτονία. Ανοίγοντάς τις κινδυνευουμε απο την ανασφάλεια μας, την ημιμάθεια, την ξενοφοβία.
Και βέβαια όλοι αυτοί οι επίδοξοι οδηγοί των λαθρομεταναστών θα βρούν άλλα μονοπάτια, άλλα ξερονήσια για να ξεφορτώνουν τους ταλαίπωρους. Ούτως ή άλλως η ζωή τους δεν έχει και μεγάλη αξία. Τι στην Ελλάδα, τι στη Τουρκία, τι στο Ιράκ. Φυγάδες είναι. Του θανάτου και της ίδιας της ζωής. Απογυμνωμένοι από κάθε αξιοπρέπεια. Ένας φράχτης δεν τους σταματά. Θυμάμαι ένα ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε σε ένα κέντρο υποδοχής αιτούντων άσυλο στην Αγγλία. Κάποιος Αφγανός έλεγε: ‘Εσείς καταστρέψατε τη χώρα μου και τώρα είμαι εδώ για να σας ζητάω άσυλο’.
Ο σουρεαλισμός είναι υπαρκτός.
Ευαγγελία Βουτσάκη
Ιανουάριος 2011
No comments:
Post a Comment