το δικαίωμα του να ονειρεύεσαι

(I should soon translate it in English)

 9 Δεκεμβρίου 2010, Λονδίνο.

Η πορεία διαμαρτυρίας φοιτητών και μαθητών έξω απο το Βρετανικό Κοινοβούλιο κατά του τριπλασιασμού των διδάκτρων έγινε με πάθος πρωτόγνωρο για τα δεδόμένα της Βρετανίας. Παρόλα αυτα, ο νόμος υπερψηφίστηκε με τις ευλογίες Συντηρητικών και Φιλελευθέρων (όπως λέμε Χοντρός-Λιγνός, έτσι και Συντηρητικός-Φιλελεύθερος: καμία σχέση, αλλα πρωταγωνιστούν στην ίδια κωμωδία).

Πήγα και εγώ λοιπόν, να διαμαρτυρηθώ και να φωτογραφίσω. Εκεί γνώρισα το Μάττ.

Ο Μάττ μου θύμισε τον Hawking, άρχισα να του μιλάω και να του λέω οτι είναι θαρραλέος που βρίσκεται σε μια τέτοια πορεία. Μέσω ενός μηχανήματος επικοινωνίας  μου πληκτρολόγησε πως δεν φοβάται την πορεία σήμερα αλλά αυτά που έρχονται απο την κυβέρνηση συνασπισμού της Βρετανίας. Με το όχημα του σταμάτησε τη φρουρά για 5 ολόκληρα λεπτά όταν οι αστυνομικοί ήθελαν να προσεγγίσουν τους πρώτους διαδηλωτές, ώρα 1.15μμ. Σήμερα αυτόν θα σκέφτομαι και το δικαίωμα όλων να μη φοβούνται και να ονειρεύονται.

Η τακτική καταστολής των διαδηλωτών συμπεριέλαβε και την περίφημη έφιππη ομάδα δράσης. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πανικό. Χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα μπροστά σε αυτό το άσπρο άλογο. Κάτι μου θύμησε απο μεσαίωνα, αυτή η οπτική μνήμη έφιππων πολεμιστών που έχει περάσει στούς σύγχρονους μέσω των ταινιών εποχής. Απο τη μια το θαύμαζα και απο την άλλη παρέλυα και μόνο στην σκέψη οτι μπορεί να έρθει καταπάνω μου.
Και ήρθε.
Καταπάνω μου.
Για να μου θυμίσει οτι και τώρα μεσαίωνα έχουμε...