Αιώνες πίσω...

Μα σε ποιόν αιώνα ζούμε;

Ευαγγελία Βουτσάκη, Αγγλία.

Όταν πρωτοήλθα λοιπόν στην Αγγλία το 2008 ανακάλυψα το βλακώδες σύστημα με τις βρύσες τους. Το κρύο και το ζεστό είναι κανάλια που δεν αναμιγνύονται, είναι στην ουσία δύο ξεχωριστές βρύσες. Έτσι το κρύο γίνεται σταδιακά πολύ κρύο και το ζεστό αφόρητα ζεστό. Αν θέλεις νερό χλιαρό τότε πρέπει να βουλώσεις το νιπτήρα και να ανοίξεις και τις δύο βρύσες. Όπως έκαναν παλιά κάπου εκεί στο μεσαίωνα που πλένονταν απο τις λεκάνες. Το ίδιο ισχύει και στο νεροχύτη. Ευτυχώς στα ντούζ το νερο αναμιγνύεται απο μόνο του. Και ευτυχώς πολλές απο τις παλιομοδίτικες βρύσες αντικαθίστανται σιγά σιγά απο φυσιολογικές.

Τι σας λέω τώρα και σας. Για βρύσες και νερά.

Και όμως.

Χθές που πήγα και εγώ ως ανεπίσημη προσκεκλημένη του ‘γάμου της χρονιάς΄εδώ στο Λονδίνο είχα ευκαιρία να μελετήσω την αγγλική κοινωνία. Με το ζούμ φακό μου προσπαθούσα να φωτογραφίσω τους επίσημους καλεσμένους καθώς αυτοί έβγαιναν απο το παλάτι του Buckingham για να πάνε στη δεξίωση στο Clarence House. Μέλη βασιλόσογων, αριστοκράτες, ηθοποιοί, επιχειρηματίες, τραπεζικοί, μέλη της λεγόμενης υψηλής κοινωνίας. Μαγεύτηκα απο την κομψότητα τους, τα πολύχρωμα καπέλα, το στύλ και τη φινέτσα τους. Κάτι σαν το ζεστό νερό που στην αρχή είναι ευχάριστο. Σιγά σιγά όμως άρχιζε να με καίει... Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Φίλοι της βασιλικής οικογένειας, ανώτατοι, με τίτλους ευγενείας. Οικονομικά και κοινωνικά κλάσεως ανώτεροι απο το μέσο όρο. Προνομιούχοι. Μα σε ποίον αιώνα ζούμε;

Άλλαξα το φακό στη μηχανή μου. Έβαλα τον 35άρη. Με αυτόν για να φωτογραφίσω πρέπει να πλησιάσω αρκετά το θέμα μου. Ξεχύθηκα στο πλήθος. Σίγουρα ήταν περισσότεροι απο ένα εκατομύριο. Περπάτησα στον καθεδρικό του Γουεστμινστερ, στο πάρκο St James, . Γνώρισα αυτούς που είχαν κατασκηνώσει απο τη Δευτέρα-Τρίτη για να καβατζώσουν μια καλή θέση θέασης του όλου σκηνικού. Να δούν την βασιλική πομπή, τα άλογα, τις άμαξες, τις λιμουζίνες, το ζεύγος και τη χλιδή της ημέρας. Δίπλα τους σκουπίδια. Οι ομάδες καθαριότητας υπολόγιζαν οτι τα σκουπίδια στη γύρω περιοχή έφταναν τους 14 τόνους. Μίλησα με τους σκληροπυρηνικούς της βασιλικής οικογένειας. Μου προκάλεσε θλίψη το όλο σκηνικό. Μου θύμισαν τους άστεγους που βλέπω κατα καιρούς να κοιμούνται έξω μέσα στο κρύο και το αγιάζι. Τους βρήκα απίστευτα γραφικούς, σχεδόν ψυχασθενείς. Σαν να τους είχε μεθύσει το βασιλικό παραμύθι. Πολλοί τους φωτογράφιζαν. Και αυτοί πόζαραν, αφελείς, αθώοι, μαγεμένοι απο τη μέρα. Σιγά σιγά το κρύο έγινε ακόμα πιο κρύο και άρχισα να τρέμω. Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Ακόλουθοι μιας παράδοσης που έχει ρίζες στο μεσαίωνα. Οπαδοί μιας οικογένειας που αν και Γερμανικής καταγωγής ζούν και βασιλεύουν στην Αγγλία;

Έτσι λοιπόν το κρύο έγινε πάγος και το ζεστό καυτό. Δεν μπόρεσα να τα αναμίξω και για άλλη μια φορά έμεινα με την απορία. Μα σε ποίον αιώνα ζούμε;